Bang voor de tandarts

Het gesprek onderweg

Wandelen is goed voor lichaam en geest. En waar anders dan in én om Eastermar, met de zandpaden, elzensingels en houtwallen, kun je dit beter doen. Tijdens mijn wandelingen kom ik regelmatig allerlei interessante personen tegen. Met sommige mensen voer ik boeiende gesprekken, met altijd weer leerzame momenten.

 

Tijdens een wandeling, met mijn hond, op een doordeweekse dag is het meestal erg rustig in het landschap rondom ons mooie dorp. Er is volop gelegenheid om de veranderingen in de natuur waar te nemen en te luisteren naar de eerste vogels die richting het zuiden vliegen. Onder de bomen liggen al bladeren en de paddenstoelen schieten uit de grond.

 

Dit keer was ik niet de enige die op maandagochtend een wandeling maakte. Ik kwam een jonge man tegen met zijn hond. Terwijl de honden kennis maakten, zoals honden dat doen, raakte ik in gesprek met deze persoon.
Na eerst onze ervaringen met honden uitgewisseld te hebben, besloten we een eindje samen op te lopen. Ik vertelde hem hoe heerlijk het voor mij is om de rust van de natuur op te zoeken en ik vroeg hem waarom hij op maandagochtend met zijn hond door het landschap van Eastermar liep?

 

Mijn gesprekspartner vertelde dat hij normaliter aan het werk was, maar deze ochtend naar de tandarts was geweest. Hij had hiervoor een dag vrij genomen, omdat hij dit voor zichzelf nodig had. De jonge man was doodsbenauwd voor de tandarts en was in vijftien jaar niet meer in een tandartsenpraktijk geweest.
Uiteraard was ik benieuwd waar die angst vandaan kwam. Maar daar was geen gegronde reden voor: “Ik ben nooit bang, maar wel voor de tandarts. En dan is het gemakkelijkste om gewoon niet te gaan.” Nieuwsgierig vroeg ik aan hem hoe het hem gelukt was om, na vijftien jaar, nu wel naar de tandarts te gaan? Dat was niet van de ene op de andere dag gebeurd. Hij had er lang over nagedacht, maar kwam daar niet verder mee. Door er met zijn vriendin over te praten hadden ze samen bedacht dat hij eerst wel eens met de tandarts een afspraak kon maken voor een gesprek. Een gesprek kon immers geen kwaad…

 

Na dat eerste gesprek volgde een afspraak voor een controle, eerst nog zonder behandeling. De tandarts had hem rustig uitgelegd wat er met zijn gebit aan de hand was en welke behandelingen hij voorstelde. En vandaag had dan de eerste behandeling plaats gevonden. Natuurlijk was hij er met zweet in zijn handen naar toe gegaan, maar het was hem allemaal erg meegevallen. En omdat hij de gehele dag vrij had genomen, kon hij hier nu wandelen met zijn hond.
Ik complimenteerde hem met zijn aanpak van zijn angst. Door de grote stap, van een behandeling bij de tandarts, te verdelen in kleine stapjes, kon hij, na vijftien jaar, zijn angst te lijf gaan. En natuurlijk was zijn angst voor de tandarts nu niet meteen geheel verdwenen, maar door positieve ervaringen bij de behandelingen door deze tandarts, zal zijn angst steeds kleiner worden. Hij heeft zichzelf deze angst in het verleden aangeleerd en is nu bezig dit weer af te leren. En dit is iets wat iedereen kan doen, met welke angst dan ook.

 

Nadat we afscheid hadden genomen en elk onze eigen weg weer vervolgden, bedacht ik me dat het weer hoog tijd werd om een afspraak met mijn tandarts te maken.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *