Posted By: sieta On: mei 30th, 2017 In: inspiratiebronnen Comments: 0

Het gesprek onderweg: Gedeelde liefde

Het gesprek onderweg: Gedeelde liefde

Wandelen is goed voor lichaam en geest. En waar anders dan in én om Eastermar, met de zandpaden, elzensingels en houtwallen, kun je dit beter doen. Tijdens mijn wandelingen kom ik regelmatig allerlei interessante personen tegen. Met sommige mensen voer ik boeiende gesprekken, met altijd weer leerzame momenten.

 

Tijdens één van mijn wandelingen liep ik op een herfstachtige dag in een natuurgebied langs het water. De lucht was lichtgrijs, het water was donkergrijs en ook de natuur om me heen nam alle variaties van de kleur grijs aan.

 

In al dat grijs zag ik opeens drie personen lopen. Ik raakte in gesprek met deze mensen, een jongeman met zijn vriendin en moeder. De jongen en zijn moeder waren warm gekleed in dikke jassen met capuchons en hadden waterdichte wandelschoenen aan. De vriendin liep in een dun, kort jasje, strakke broek en leren laarzen met een hakje. Haar lange, zwarte haren hingen als de takken van een treurwilg langs haar gezicht.

 

De moeder vertelde dat ze, samen met haar zoon, in Noord-Fryslân woont en dat het meisje de nieuwe vriendin van haar zoon is en uit het buitenland komt. Ik vraag aan het meisje waar ze vandaan komt en ze vertelt dat ze in ‘New York in the States’ woont. Daar heeft ze haar nieuwe vriend ook ontmoet en omdat ze ‘in love’ zijn, is ze nu naar Nederland gekomen om te kijken hoe hij hier leeft.

 

Vanaf hier neemt de moeder, stevig stappend door de vele waterplassen, het gesprek weer over. Het leek haar een goed idee om het meisje te laten kennis maken met het échte Nederland. De moeder wandelt graag en wat is er nu mooier om het meisje de mooie natuur in Nederland te tonen. En tja, dat het dan regent op deze dag, dat hoort erbij! Ze wijst haar zoon en zijn vriendin op allerlei plantjes, en benoemt de Nederlandse namen. Ik zie het meisje beleeft knikken, ondertussen stiekem kijkend op haar horloge.

 

Ik vraag wat ze deze dag nog meer voor plannen hebben. De moeder zegt dat ze de hele dag hebben uitgetrokken om te wandelen, en dat zij vanavond voor hen drieën gaat koken: stamppot rauwe andijvie met worst. Een echte Hollandse maaltijd, die zeker lekker zal smaken na zo’n wandeling. En haar zoon is gek op stampotten, dus zal zijn vriendin dit ook zeker waarderen. Al vertellend kijkt ze even over haar schouder naar het meisje, dat ons -zo goed en kwaad als het gaat- volgt en roept: “Yes, tonight stamppot andijvie!” Het meisje knikt maar weer eens en kijkt met een vragende blik naar haar vriend. Hij verduidelijkt: “Diner tonight.”

 

De moeder vertelt me vol trots hoe fijn ze het toch vindt om ‘ons Nederland’ aan de vriendin van haar zoon, wonend in zo’n groot land als Amerika, te kunnen laten zien. Dit is een ervaring voor dit meisje, dat ze nooit van haar leven weer zal vergeten. Ik kan niet anders dan dit beamen. Hoewel ik hier waarschijnlijk een ander gevoel bij heb dan de moeder.

 

Bij een driesprong sla ik af richting thuis, waar de kachel lekker warm brandt. Het trio wandelt nog even door. Want er is nog heel veel om te laten zien. Ik zie de moeder fier voorop lopen, al pratend en wijzend op alle dingen om haar heen.

 

Ik denk nog even na over dit gesprek: Het meisje en de moeder zijn zeer verschillend, elk met een eigen achtergrond en cultuur. En toch delen ze ook iets: hun liefde voor de zoon. Dit heeft ze bij elkaar gebracht en verbindt hen op dit moment. De toekomst zal uitwijzen of deze gedeelde liefde ook de verschillen kan overbruggen. En geldt dit niet voor ons allen, bij verschillen in denken en handelen?

Posted By: sieta On: feb 14th, 2017 In: inspiratiebronnen Comments: 0

Het gesprek onderweg – Het is maar hoe je kijkt

Wandelen is goed voor lichaam en geest. En waar anders dan in én om Eastermar, met de zandpaden, elzensingels en houtwallen, kun je dit beter doen. Tijdens mijn wandelingen kom ik regelmatig allerlei interessante personen tegen. Met sommige mensen voer ik boeiende gesprekken, met altijd weer leerzame momenten.

 

Sinds ruim twee jaar hebben wij een hond, een Amerikaanse Staffordshireterriër. Dit is een middelgrote, atletisch gebouwde hond, welke gefokt is als échte gezinshond. Echter zijn uiterlijk kan doen denken aan een (gevaarlijke) vechthond. Het karakter van dit soort honden is vriendelijk, aanhankelijk en betrouwbaar, maar ze kunnen ook koppig en eigenwillig zijn. Daarom zijn wij, met onze pup van enkele maanden, meteen op hondentraining gegaan. Men denkt vaak dat een hondentraining leerzaam is voor de hond, maar mijn ervaring is dat de hondeneigenaren in het algemeen meer bijgebracht worden, dan de honden.

 

Ergens halverwege de training liepen Janek en ik, met onze pup, op een herfstachtige dag, te wandelen over de zandpaden bij ons in de omgeving. Omdat we alle commando’s die we op de training geleerd hadden (en dat zijn er heel wat…) in de praktijk wouden toepassen, hadden we onze hond los van de riem gedaan. In eerste instantie rende ze als een malloot door het veld, maar al snel werd ze moe en konden we met haar gaan oefenen. “Zit”, “af”, “hier”, “turn”, “twist”, “blijf”, “volg” en na elke juist uitgevoerde verrichting, een beloning.

 

Wij én de hond waren gemotiveerd bezig, toen opeens de pup er vandoor rende, richting het pad. Haar gehoor is natuurlijk vele malen beter dan dat van ons, zodat wij er vanuit konden gaan dat ze iets of iemand op het zandpad had gehoord. En ja hoor, verder op kwamen een man met zijn hond aangelopen. De hond, groot, harig en zwart, keurig aangelijnd aan de riem.

 

Omdat wij het enthousiasme van onze pup kenden en op de training hadden geleerd dat ze ‘altijd’ naar ons moet luisteren, begonnen we haar te roepen. In eerste instantie had dit weinig effect. Onze hond, genietend van haar vrijheid, rende door totdat ze de andere hond goed in het zicht had. De eigenaar van de andere hond had uiteraard ondertussen ook in de gaten wat er aan de hand was. Hij bleef midden op het pad staan en begon ook te schreeuwen: “Pas op! Gevaarlijke hond, een  gevaarlijke hond!”

 

Ik schrok me wild! Ik zag opeens allerlei scenario’s voorbij flitsen, waarbij een grote, harige, zwarte hond onze lieve pup in de bek nam en zou verwonden. Ik riep haar nog dringender om terug te komen, met als gevolg dat ze ging zitten, zodat ik haar weer aan de riem kon doen. De man liep boos door, en riep naar ons dat we onze hond voortaan vast moesten houden.

 

Enigszins van de schrik bekomen sprak ik naar Janek mijn verbazing uit, over het feit dat iemand met een erg gevaarlijke hond er voor koos om in dit natuurgebied te gaan wandelen. Hier liepen immers veel vaker mensen met ‘losse’ honden. Janek keek mij verwonderd aan. Hij antwoordde: “Ik denk dat die man het over onze hond had, toen hij schreeuwde over een gevaarlijke hond.”

 

Zo verschillend kunnen mensen dus kijken naar dezelfde situatie. Jouw eigen verleden, ervaringen en denkpatronen bepalen voor een groot deel hoe jij de dingen beleeft. Dit kan bij iemand anders totaal verschillend zijn. Het is dan ook belangrijk om in contact met anderen er nooit zonder meer van uit te gaan dat die ander hetzelfde ondervindt als jij. Open staan voor andere meningen en nieuwsgierig zijn naar een ander helpen hierbij.

 

En ‘de gevaarlijke hond’ in dit verhaal: waarschijnlijk bestond die alleen maar in de fantasie van een paar mensen.

Posted By: sieta On: jan 12th, 2017 In: inspiratiebronnen Comments: 0

Goede voornemens

Goede voornemens voor dit jaar!

 

Elk jaar starten velen van ons weer met goede voornemens voor het nieuwe jaar. Stoppen met roken, enkele kilo’s afvallen, minder druk én stress op het werk, eindelijk die opleiding eens gaan volgen, minder je tijd verdoen met onzinnige zaken op internet, enzovoort.

Vol goede moed worden deze voornemens in de eerste weken van het nieuwe jaar tot uitvoer gebracht. De laatste sigaretten worden ritueel weggegooid, er wordt een abonnement bij de fitnes afgesloten, er worden lege ruimtes in de agenda geblokt, een inschrijfformulier voor de opleiding wordt aangevraagd, en de laptop blijft demonstratief op een hoekje van het bureau staan stof te vangen.

 

Helaas blijkt dat na enkele weken de helft van de mensen met goede voornemens al te zijn gestopt, en na enkele maanden nog maar 5% met hun voornemens bezig te zijn. Hoe kan dit?

Er bestaan allerlei tips om goede voornemens wél vol te houden. Van het stellen van heldere doelen en het maken van een stappenplan, tot het delen van je voornemens met je sociale netwerk, zodat je gesteund (of gecontroleerd) kunt worden. Een deel van deze tips kan uiteraard helpen om jouw voornemens tot uitvoer te brengen. Maar ook dit geeft geen garantie voor het volhouden van je voornemen.

 

Het allerbelangrijkste bij het realiseren van jouw voornemen is ‘de intrinsieke motivatie’. Dit is de motivatie die vanuit jezelf komt, in plaats van motivatie die vanuit externe bronnen, zoals belonen en straffen, komt (is extrinsieke motivatie). Heel vaak komen onze voornemens voort uit externe bronnen, zoals de negatieve publicaties over roken, de beelden die bestaan over het perfecte lichaam dat we zouden moeten hebben, de druk van anderen om vaker thuis te zijn of dat diploma te halen.

Pas als je zelf écht intrinsiek gemotiveerd bent, gaat het je lukken om jouw voornemens tot uitvoer te brengen. In de praktijk betekent dit dat je zelf moet willen om ander gedrag aan te leren. Dit lukt niet van het ene op het andere moment. Voor gedragsverandering staat drie maanden oefenen, doorgaan en volhouden. Na drie maanden zijn er in je hersenen nieuwe verbindingen aangemaakt, die dit nieuwe gedrag als ‘normaal’ ervaren. Sommige mensen beleven dit als een ‘mentale’ knop omzetten, waardoor voornemens die voorheen altijd mislukten, nu opeens wel lukken. Maar ook dit omzetten van de knop is een proces van vallen en opstaan. Soms zul je een tegenslag moeten incasseren, maar dit betekent niet dat je voornemen totaal mislukt is. Als je toch die ene sigaret hebt gerookt of dat koekje hebt opgegeten, kun je daarna rustig verder gaan met je voornemen. Toen je leerde lopen of fietsen, ben je ook meerdere keren gevallen voordat je het goed kon.

Je zult merken dat als je intrinsiek gemotiveerd bent, je voornemen ook gemakkelijker uitvoerbaar is. Het is gebleken dat bij intrinsieke motivatie je geconcentreerder bent om je doel te halen, creatiever bent in het vinden van alternatieven, je meer plezier hebt in het uitvoeren van je taken en je trotser bent op het resultaat. Dus kijk eens bij de voornemens voor dit jaar, waar jouw motivatie vandaan komt. Zijn het de externe invloeden die jou nu in beweging brengen? Stop er dan maar weer mee, want de kans is groot dat jouw voornemen niet gaat lukken. Ben je intrinsiek gemotiveerd? Dan mag je verwachten dat je voornemen gaat slagen.

 

Ik wens je toe dat je voor jezelf de knop kunt omzetten, en dat er vele voornemens mogen uitkomen.

 

 

Posted By: sieta On: mrt 7th, 2016 In: inspiratiebronnen Comments: 0

Iedereen wil op één of andere wijze gelukkig zijn

Kort geleden heb ik op verzoek een workshop over ‘Kun je gelukkig zijn leren?’ gegeven. De workshop was vrij toegankelijk, en iedereen was welkom om mee te doen.

Het toeval wilde dat op hetzelfde moment dat de workshop plaatsvond, ook de jaarlijkse ledenvergadering van de plaatselijke Vogelwacht geschiedde. Er kwamen dus gelijktijdig mensen voor de workshop over geluk en voor de Vogelwacht het gebouw binnen. Na het passeren van de deur ging de ene helft van de personen naar rechts voor de vergadering van de Vogelwacht en de andere helft naar links voor de activiteit over geluk. Opvallend hierbij was dat het vooral mannen waren die de interesse in vogeltjes deelden en het vooral vrouwen waren die op zoek waren naar het geluk.

Eigenlijk is dat best vreemd, want alle mensen, vrouwen én mannen, worden geboren met een diepgeworteld verlangen naar een zinvol en gelukkig bestaan. En niemand van ons krijgt daar een gebruiksaanwijzing bij geleverd.

Zou het zo zijn dat mannen vinden dat ze eigenlijk al gelukkig zijn? Of durven ze niet toe te geven dat ze in hun leven ook wel een extra portie plezier en tevredenheid kunnen gebruiken? Of willen ze misschien liever niet nadenken en vooral niet praten over ‘geluk’.

Hoe dan ook, een feit is dat mannen en vrouwen op verschillende manieren omgaan met hun zoektocht naar een tevreden leven. Ook de mannen die ik, als coach, in mijn bedrijf mag ontvangen, komen vaak met een afgeleide vraag bij me aan tafel. Ze hebben een loopbaanvraag of een timemanagementprobleem of denken in een burn-out te komen. Veelal komen we gedurende de gesprekken toch op de vraag: “Wat is voor jou een zinvol en gelukkig leven?”. En GELUKKIG… ook mannen hebben daar een antwoord op!

Terugkomend op de avond met de workshop ‘Kun je gelukkig zijn leren ?’ en de ledenvergadering van de Vogelwacht: het viel me op dat de mannen er allemaal gelukkig vandaan kwamen. Want of we nu man of vrouw zijn, van zingende vogeltjes in het voorjaar worden we allemaal gelukkig!

Posted By: sieta On: jan 10th, 2016 In: inspiratiebronnen Comments: 0

De tiid hâld gjin skoft (De tijd houdt geen pauze)

Tijd, wat is dat eigenlijk? We kennen vele spreekwoorden met tijd: ‘Tijd kost geld’, ‘De tijd vliegt’, ‘Tijd heeft vleugels en geen teugels’, ‘Tijd brengt raad’, ‘De tand des tijds’, ‘Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan’.


Vaak gaan ze over de situatie van de voortschrijding van de tijd, waarbij wij het gevoel hebben dat zaken sneller gaan dan we willen, waardoor we een gebrek aan tijd hebben. We beseffen ons te weinig dat wij degenen zijn, die teveel dingen willen in de tijd die beschikbaar is. Of dat wij de keuzes maken om de verkeerde dingen te doen, waardoor andere, misschien wel belangrijkere aangelegenheden, blijven liggen.


Ook ik betrap me er zelf vaak op dat mijn to-do-lijstje langer is dan mijn dag, ik er weer niet toegekomen ben om mijn mem te bellen, en ik ook nog vergeten ben een afspraak met de tandarts te maken voor het hele gezin. En ondertussen zijn we alweer 2016!


Op 5, 6 en 7 januari had ik opeens een heel ander besef van tijd. Code Rood in Noord-Nederland: ijzel in Fryslân én ijzel in Eastermar. Het voelde alsof we een beetje afgesloten waren van de rest van de wereld. Wie verstandig was, ging de weg niet op, of deed dit hooguit al wandelend en glijdend.


De afspraken die ik in mijn agenda had staan, moest ik afzeggen, de kinderen konden niet naar school en we waren min of meer gebonden aan ons huis. Er was zelfs geen post of krant om te lezen. Wat een tijd had ik opeens…


We zijn eerst met z’n allen de hond uit gaan laten. Hadden we meteen gelegenheid om de ernst van de situatie te bepalen. Door de gladheid deden we tweemaal zolang over deze wandeling, maar dat maakte niets uit want we hadden de tijd. Onderweg hadden we ook voldoende gelegenheid om een praatje te maken met dorpsgenoten.


Thuis aangekomen was er wel tijd om een kop warme chocolademelk te maken. Op de ‘ouderwetse wijze’, op de houtkachel. Op Social Media las ik dat onze dominee de gelegenheid had genomen om met het gezin een puzzel van 1.000 stukjes te maken. Wij waren ondertussen ook begonnen aan een grote legpuzzel. Toeval, of was het er eenvoudig genoeg de tijd voor?


Ook andere ervaringen bleken opeens in een heel ander tijdsperspectief te staan. Dat een opdrachtgever, waar ik regelmatig mee WhatsApp omdat hij veel in vergadering zit, mij spontaan opbelde met de mededeling “Ach ik dacht, laat ik eens bellen. Daar heb ik nu wel tijd voor.” Of dat ik met mijn mem een telefoongesprek van een uur voerde. Gewoon, omdat we tijd voor elkaar hadden.


Zullen we aan het KNMI vragen of ze wat vaker een dag code Rood willen geven? Zodat we wat meer tijd hebben. ‘Want wie geen tijd te verliezen heeft, hoeft zich nooit te haasten’.

Posted By: sieta On: nov 25th, 2014 In: inspiratiebronnen Comments: 0

De wijsheid van de herfst

Het is weer herfst. Bomen laten hun bladeren vallen, veel planten verdwijnen onder de grond, vogels trekken naar het Zuiden en andere dieren houden een winterslaap. De natuur gaat in rust om zich voor te bereiden op een volgende periode van aanwas en ontwikkeling.

Hoe anders gaat dat vaak bij ons, de mens. Aan het einde van een jaar proberen wij nog een deadline te halen, moet vaak de grootste helft van de jaarresultaten nog gerealiseerd worden, beginnen we nog eens in een hoge versnelling aan een nieuwe klus, willen we de opdrachtenportefeuille voor het volgende jaar volledig in beeld hebben….. Wij nemen geen tijd voor rust om ons even terug te trekken en onbezorgd een volgend seizoen voor te bereiden.

Hoe anders zou het zijn als we de herfst gebruiken voor bezinning? Voor het loslaten van overbodige ballast en genieten van de stilte en rust die we af en toe zo hard nodig hebben? Voor elk mens en elke organisatie is het nodig om zich af en toe leeg te maken, om zo weer ruimte te maken voor nieuwe ideeën en ontwikkelingen. Door mee te bewegen op het ritme van de natuur is er na een periode van groei en bloei nu een periode aangebroken van oogsten en loslaten. Je blik naar binnen keren, terugkijken op wat gebeurd is en overbodige zaken opruimen. Van alle dingen die niet bijdragen aan de betekenis die jij en/of jouw organisatie in deze wereld wilt hebben, kun je nu afscheid nemen. Gewoon, door even de drukte los te laten en gebruik te maken van de wijsheid van de herfst.


Posted By: sieta On: sep 8th, 2014 In: inspiratiebronnen

Steven Zwerink: pleidooi voor een zinvol leven

Als geld er niet toe doet

Steven Zwerink vertelt zijn studenten dat zij vooral moeten kiezen voor een leven vanuit passie. Doen wat ze echt graag willen doen. Alleen de dingen doen omdat je daar geld mee kunt verdienen is verspilling van tijd stelt hij. Als je doet wat je het allerliefste doet, zijn er altijd mensen die dat graag bij jou komen halen. Wat willen we onze kinderen op school leren?


Als geld er niet toe doet.. from Steven Zwerink on Vimeo.

Posted By: sieta On: jul 2nd, 2014 In: inspiratiebronnen organisatietransformatie

Kun je een rups leren vliegen?

Dit is de titel van een boek dat gaat over het verschil tussen veranderen en transformatie, geschreven door Jan Bommerez en Kees van Zijtveld. Een boek dat helemaal past bij deze tijd waarin zoveel mensen op zoek zijn naar zingeving. Het boek heeft ons diep geraakt. Waarom? Omdat het woorden geeft aan wat we voelen en ervaren. Het inspireert ons om het hoogst mogelijke potentieel in onszelf en anderen te ontdekken.
De essentie van transformatie gaat over bevrijden van het potentieel dat in ieder mens al aanwezig is, zoals de rups het potentieel van de vlinder in zich draagt. Transformatie werkt vanuit een ander paradigma dan veranderen. Het is een andere manier van kijken, zijn en doen.
Een aantal principes van transformatie die in het boek worden genoemd:

  • Loslaten van oordelen en kijken met frisse blik
  • Geloof in het potentieel van ieder mens, iedere medewerker
  • Beschikken over een hoge mate van emotionele intelligentie
  • Leven vanuit innerlijke eenvoud om externe complexiteit aan te kunnen
  • Zijn wie je bent en je eigen principes zijn

Het boek geeft prachtige voorbeelden van transformationele leiders die door het creëren van een liefdevolle omgeving enorme (ook zakelijke) successen en winsten hebben behaald. Waar wachten we nog op? Bij WIJS&moed zijn we al volop in transformatie. Wij geloven in wijze organisaties die mooie resultaten behalen, die groeien en bloeien!
Kortom: gun jezelf de inspiratie van dit boek!


Posted By: sieta On: jun 16th, 2014 In: inspiratiebronnen organisatietransformatie

Transformatie, wat is dat eigenlijk?

Vaak wordt mij gevraagd of ik een verschil maak tussen veranderen en transformeren. Het antwoord is ja.
Transformatie betekent het vinden van oplossingen van een andere orde. Daar is niets hoogdravends aan, het is gewoon anders. Anders als gebruikelijke oplossingen niet (meer) werken.
Een simpel voorbeeld ter illustratie. Ik leid een vergadering die maandelijks plaatsvindt en altijd komen we tijd tekort om alle punten van de agenda deugdelijk af te werken. Gebruikelijke oplossingen zijn meer tijd plannen (die er meestal niet is) of strak de vergadering leiden om uitweidingen te voorkomen. Beide oplossingen richten zich op beheersing van het primaire probleem, tijd. Beide oplossingen hebben niet tot een wezenlijke verbetering van het probleem geleid. De aanpak van een andere orde was meer tijd nemen om naar elkaar te luisteren. De focus dus op kwaliteit van het gesprek in plaats van kwantitatieve tijd. Het resultaat was betere kwaliteit besluiten in minder tijd.
Bij de organisatievraagstukken die op ons afkomen is veel meer aan de hand. Ook daar geldt dat van alles is geprobeerd zonder wezenlijk resultaat. Medewerkers zijn ontevreden, de samenwerking tussen teams of binnen een team wringt, de (financiële) resultaten blijven achter, kortom het stagneert. Vaak is al gereorganiseerd, maar op één of andere manier lijkt de ziel wel uit de organisatie verdwenen. Het kan anders, met minder energie meer bereiken. Een mooi voorbeeld is de eerste WK voetbalwedstrijd van Nederland. De verwachtingen waren van tevoren niet hoog gespannen. Na de eerste gelijkmaker hervond het team het zelfvertrouwen en na de tweede goal, die het team op voorsprong bracht, was het geloof in eigen kunnen terug. Ze kregen vleugels en maakten nog 3 prachtige goals. Ze groeiden boven zichzelf uit.
De rol van de voetbalcoach is vergelijkbaar met die van leidinggevende. Naast strategie werkt hij aan het geloof in eigen kunnen als individu en als team. Iedereen doet er toe!
In organisaties werkt het net zo. De eerste en misschien wel moeilijkste stap in transformatie is sturen op een gezamenlijke missie en vertrouwen in elkaar in plaats van rechtstreeks sturen op resultaten. Vertrouwen op de kracht van het geheel in plaats van strakke control vanuit de top. Het vraagt moed om met transformatie van de gebaande paden af te wijken. De voorbeelden om ons heen laten zien dat het zeer de moeite waard is als gangbare oplossingen niet meer werken.


Posted By: sieta On: mrt 6th, 2013 In: inspiratiebronnen Comments: 0

Susan Cain: de kracht van introvertie

Let’s get R.O.W.D.Y (or not…)

In onze snelle en communicatieve wereld lijkt het soms alsof de extraverte personen alles voor elkaar krijgen en de introverte types sneu in een hoekje zitten. Niets is minder waar! In introversie schuilt juist een diepe kracht. Deze TED talk van Susan Cain is een feest van herkenning voor alle introverte mensen.